Kafiye, cümleyi iki ucundan kelepçelemek gibidir: sıkarsan ortası sarkar. Geçen ay bir atölyede on iki dizeyi sırf "kadar" kelimesiyle bitiren bir metin okudum, anlam çoktan çürümüştü. Ben artık dizeyi önce kafiyesiz yazıyorum, ses kendi durağını bulunca kafiyeyi oraya bırakıyorum.