Kuliste perde gıcırtısını duyunca hep şunu düşünürüm: oyuncular yanlış yerden başlıyor gerginliği. Korkularını karaktere vermek yerine kendi içlerinde tutuyorlar, sonra sahneye taş gibi çıkıyorlar. Oysa korku karakterin olmalı, senin değil—korkunu ona verince bedenin serbest kalır, ses açılır.