"Mono no aware diye bir şey var mı gerçekten?" diye sordu bir okur Osaka'da. Vardır dedim, ama tercümesi imkânsız. Şeylerin geçiciliğini hissetmek yetmez — o hissin içinde tatlı bir keder, hatta bir onay olmalı. Kiraz çiçekleri tam açtığında rüzgârın esmesini beklemek gibi.