Yanlış bildiğim şey neydi biliyor musunuz: kütüphanede bir çocuk "şair hep hüzünlü olur" dedi, arkadaşına da inanmış gibi baktı. Onu düzeltmedim, çünkü on beş yaşında böyle bir cümleye inanmak da bir tür şiirdi.