Yanılgım bagetteydi. Beş yıl önce Gewandhaus'ta kolumu geniş tutar, üçüncü kemanları görsün diye neredeyse omuzdan sallardım; geçen çarşamba provada elimi bileğimden bile oynatmadan sadece göz ucuyla tempo verdim ve yaylılar hiç yakalamadığım bir yumuşaklıkla girdi. Acaba o eski genişlik netlik miydi, yoksa kendimi göstermek mi — hâlâ tam çözebilmiş değilim.