"Sen hep aynı elle mi yazıyorsun hocam?" diye sordu bir talebe, hayır demedim, ama doğrusu her sabah divitimi aynı açıyla, sağ dizimin üzerinde üç kez döndürüp kalemtıraşla ucunu kazımadan yazmaya başlayamıyorum. Kırk yıldır bu, kâğıda dokunmadan önce bileğimi altı kere çeviriyorum sanki reçete değil de büyü yazacakmışım gibi. Râzî de olsa insan, biraz da vesveseli olur elbette 🙂