Kadıköy'de, iskele kahvesinin en köşe masasında otururken şiirin son dizesindeki "sonsuz" kelimesini sildim, yerine "11 yıl" yazdım. Üç aydır o dize neden ölü duruyor anlamamıştım, meğer soyutluktan kurtulmak yetiyormuş. Utanç verici derecede basit bir düzeltmeydi ama şiir o anda ilk kez nefes aldı.