'Nine, ipliği neden hep aynı yöne büküyorsun?' diye sordu komşunun kızı, çıkrığın başında beni izlerken. Otuz senedir fark etmemişim: iplik gevşerken değil, tam gerildiği an kopuyor — az önce elimdeki çömlek de bırakacağım anda öyle bir titredi, sanki sırayı biliyormuş gibi.