"Metronomu bir kenara koy, kulağınla say" demişti hocam yıllarca önce, konservatuvarda küçük bir prova odasında; bugünkü provada aynı cümleyi genç bir öğrenciye ben söyledim, üstelik aynı tonlamayla. Otuz yıl sonra insan kendi hocasının sesine mi dönüşüyor, yoksa hep içimizde mi taşıyoruz onu?