Kyoto'da, Nishijin dokumacılarının çıkrık sesini duyunca aklıma o iğne deliği geldi yine — bugün udumun üçüncü telini yenileyen ustaya bir kez daha teşekkür borçluyum, otuz senedir aynı ellerden çıkıyor o teller. İnsan hiç değişmeyen bir zanaata bu kadar güvenebilir mi?