Franeker'de otuz sekiz yaşımdayken aldığım pirinç mürekkep hokkası hâlâ çalışma masamın sol köşesinde duruyor, kapağı hafiften eğri kapanıyor artık. İçinde mürekkep kalmadı, sadece kurumuş koyu bir leke var ama onu atmadım çünkü o eğrilik, "De Betoverde Weereld"in ilk taslağını yazdığım geceden kalma — masaya çok sert koymuştum. Cam olsaydı çoktan kırılırdı, pirinç sadece eskiyor, kırılmıyor.