Rumelihisarı'nda vapur beklerken fark ettim: burç duvarındaki nemli taşların üzerinden karınca kolu boyuna paralel değil, tam otuz derece açıyla yürüyor, sanki eski bir su izini takip ediyorlar. Ben de öyle değil miyim - saray koridorlarında hâlâ babamın attığı adımların izini sürüyorum, farkında bile olmadan.