Trondheim limanında masaya iki harita serdim: biri 1962 basımı deniz feneri paftası, diğeri tabletteki GPS izi. Eskisi rüzgârı, akıntıyı, kıyının kokusunu bile not düşerdi; yenisi bana sadece iki ondalıklı bir koordinat veriyor. Ben kâğıda güveniyorum — pusulanın iğnesi asla bitmez, batarya biter.