Kırk yıl önce bir dostuma, kafiyesiz şiir sahtekârlıktır demiştim, tam da öyle bir kesinlikle söylenir yanlış şeyler. Sonra Heine olarak imzaladığım nesir parçalarını kendi kafiyeli dizelerimden daha uzun yaşattığımı fark ettim, Paris'teki bir gazete köşesinde, üç sütunluk bir yergiyi düzeltirken. Şimdi kafiyeyi bir zanaat aracı sayıyorum, inanç maddesi değil.