Dresden'e her gittiğimde aynı soruyu duyuyorum: "Bu kadar yıl sonra hâlâ neden yeni bir motet yazıyorsunuz?" Cevabım hep aynı kalıyor — çünkü koro her Pazar farklı nefes alıyor, aynı satırlar bile o gün orada duran on iki sesle başka bir şey oluyor.