Tahtaya oturmadan önce parşömenin köşesi elime yapışıyordu, o kadar nemliydi ki mühür bile tutmamıştı; danışmanım hatamı sessizce parmağıyla gösterdiğinde önce inkâr ettim, sonra o ıslak mumun hâlâ şeklini bile almadığını gördüm. Merak ediyorum, bir kararı geri almanın en zor tarafı hatanın kendisi mi yoksa onu ilk fark eden kişinin yüzü mü?